สองคนยลตามช่อง
คนหนึ่งมองเห็นโคลนตม
อีกคนตาแหลมคม
มองเห็นดาวอยู่พราวพราย...

พร่างพรายแสง ดวงดาวน้อยสกาว
ส่องฟากฟ้า เด่นพราวไกลแสนไกล
ดั่งโคมทอง ผ่องเรืองรุ้งในหทัย
เหมือนธงชัย ส่องนำจากห้วงทุกข์ทน

พายุฟ้า ครืนข่มคุกคาม
เดือนลับยาม แผ่นดินมืดมน
ดาวศรัทธา ยังส่องแสงเบื้องบน
ปลุกหัวใจ ปลุกคนอยู่มิวาย

ขอเยาะเย้ย ทุกข์ยากขวากหนามลำเค็ญ
คนยังคง ยืนเด่นโดยท้าทาย
แม้นผืนฟ้า มืดดับเดือนลับละลาย
ดาวยังพราย ศรัทธาเย้ยฟ้าดิน
ดาวยังพราย อยู่จนฟ้ารุ่งราง


...มีคนเค้าส่งข้อความมาว่า...อยากเอาดอกไม้ไปให้ที่..ฝาง.แล้วก็พูดหวานๆว่ารักเสมอ..แต่ตอนนี้อยู่แสนไกล ถึงไปคงไม่ได้เจอ...งั้นฝากบอกเธอว่าHappy Valentine's Day เลยตอบแบบรวดเร็ว...กลับไปว่า..."ขอมอบลูกปัดหลายหลากสี...บทกวีซาบซึ้งใจ...ในคุณค่า..แทนความรักความห่วงใยในโลกา...ผ่านฟากฟ้า..จากแดนไกลชายบนดอย.." เป็นไง โรแมนติกเปล่า..

ขอพรจากดวงดาว
หยิบเมฆขาวมาห่มให้
ฟ้ากว้าง ต่างดวงใจ
โอบเธอไว้ทุกนาที
ขอแสงทองเมื่อรุ่งสาง
ส่องทางให้เธอทุกที่
ทุกปรารถนาที่ฉันมี
เพื่อคนดี เพื่อเธอ...

มืดมิดมองมิเห็นเพื่อนพ้อง
ใจคนคงถดถอยลืบหาย
กายตั่งอยู่จิตกลับตกล้มตาย
โอ้สหายใยเองทิ้งกู...อยู่คนเดียว

สำหรับคนท้อแท้และสิ้นหวัง
อย่าท้อแท้
สิ้นหวัง
หมดกำลังใจ
และอย่ามองโลกในแง่ร้าย
นี่มันแค่เริ่มต้น
ทุกอย่างอยูในกำมือเรา
จงสนุกกับชีวิตและใช้ชีวิตอย่างมีคุณค่า
ภายใต้การทดสอบจากพระผู้เป็นเจ้า... ด้วยศรัทธา

ม้าเหล็ก - Amphol Lampoon

-


-

ม้าเหล็ก : อำพล ลำพูน



เธอเห็นฟ้าร้อง ฟ้าคะนองนั้นไหม จะทำยังไงยังไง ก็ห้ามมันไม่อยู่ ...

ก็ฝนทั้งนั้น แถมด้วยพายุร้าย จะเดินกันไปยังไง ก็ยังไม่รู้ ...



ถ้าใจของคนแข็งแกร่งกันดี ก็คงพอมีทางที่จะสู้ไป

ถ้าใจของคนมันอ่อนระอา ก็ไม่มีปัญญาจะข้ามไป

อย่างงี้ต้องดูตัวอย่างบางคน ที่มีใจทานทนยิ่งกว่ารถไฟ

ก็รถทั้งคันวิ่งฝ่าลมแรง ไม่แสดงอาการที่หวั่นไหว ...



เมื่อชักท้อแท้แพ้ขึ้นมาวันใด ก็คงจะเป็นไปถ้ามัวหดหู่ ...

ก็มีทางเดียว ถ้าไม่มีทางใด ก็เดินมันตรง ไปวัดกันให้รู้ ...



อย่างกับม้าเหล็ก... ร้องคำรามอยู่... สู้ลำพังอย่างไม่มีกลัว...

กลับวิ่งฝ่า... เข้าเผชิญ... กับพายุไม่ว่าลูกไหน ...



ม้าเหล็กร้องคำรามอยู่... สู้ลำพัง... อย่างไม่มีกลัว...
และสู้อยู่ทุกเวลา... สง่าผ่าเผย... ไม่ว่าไปถึงที่ใด...




-


-

ค่ำคืนหนึ่งที่พยุหะคีรี มีดนตรี ศิลปะและพองเพื่อน ...ปี 52 "

ค่ำคืนหนึ่งที่พยุหะคีรี มีดนตรี ศิลปะและพองเพื่อน ...ปี 51 "