ณ ตอนนั้นเวลาประมาณ 5 ทุ่มเกือบๆครึ่ง ฝนกำลังตกได้ที่

หลังจากเลี้ยงส่งรุ่นพี่ TMAP-EM แผนก PTED ทีร้าน "ระ-รื่น" ใกล้ๆเอแบคบางนาเสร็จ

ขณะนั้นอยู่กับนายไบรท์ แผนก MBP และกำลังจะขับรถกลับบ้านระยะทาง ประมาณ 70 กิโล

กลับรถบนสะพานเกือกม้า อย่างสบายใจ นั่งฟังเพลงแบบชิวๆ ขับรถลงเนินด้วยความเร็วประมาณ 70 กม./ชม.

บริเวณนั้นไม่มีสัญญาไฟเตือน หรือแสงไฟส่องสว่างซักดวง มาเห็นอีกที

ระยะ 1 เมตร ข้างหน้าเป็นที่กั้นคอนกรีต(สูงประมาณ 70 cm) ที่ใช้แบ่งระหว่าง ทางด่วนและทางขนาน

ตอนนั้นมีทางเลือก คือ

1.เบรคสุดตัว แล้วหวังว่ารถจะหยุดทัน

2.หักหลบอย่างทันที เหมือนขับรถแข่งสลาลม แล้วหวังว่าจะหลบพ้น

3.ปล่อยเลยตามเลย ผ่อนคันเร่ง แล้วบังคับพวกมาลัย แล้วหวังว่าคงจะไม่มีเหตุการณ์รุนแรง

ขณะนั้น เลือก ข้อ 3 ด้วยเหตุผลและประสบการณ์การขับรถที่พอจะมีอยู่บ้าง

ถ้าเลือก 1.ถนนลื่น ฝนตก เหยีบเบรคลึก รถต้องหมุนอย่างแน่นอน แล้วมีรถบรรทุกตามมารึเปล่าก้อไม่รู้

ถ้าเลือก 2.หักหลบทันที ถ้ามีรถบรรทุกอยู่เลนข้างๆ รับรองไม่เหลือแน่ๆ

ทันใดนั้นรถก้อเกยขึ้นไปบนที่กั้นคอนกรีตด้วยแรงเฉื่อย โดยที่ไม่สามารถคอนโทรลรถได้

เสียงดัง "ครืดๆๆๆๆ" อย่างรุนแรง พร้อมกับการไถลที่เกิดขึ้นระหว่างขอบที่กั้น และ ช่วงล่างของรถ

โดยหวังลึกๆว่ารถมันจะหยุดไถลแล้วค้างอยู่บนนั้น

แต่!!! เมื่อรถเริ่มไถลออกแนวจุดศูนย์ถ่วงของรถและที่กั้น ขณะนั้น รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า รถกำลังจะคว่ำ!!!

รถคันนั้นแทนที่จะตั้งตรงตั้งฉากกับพื้น แต่กลายเป็นว่าทำมุม 45 องศา และกำลังเอาด้านข้างลง

ขณะนั้นคิดแล้วว่า

ถ้าโชคดีที่สุด ก้อแค่พลิกเอาด้านข้างลง กระจกรถคงจะไม่แตก

ถ้าโชคร้ายที่สุด ก้อคือ รถพลิกคว่ำหลายตลบด้วยแรงเฉื่อยและแรงหนีศูนย์กลาง แล้วโดนซ้ำด้วยรถบรรทุกที่ตามอยู่ด้านหลัง

มือที่กำแน่นกับพวงมาลัย กับสายตามองตรงไปยังภาพที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่กลับเห็นภาพเป็นช็อตๆอย่างหน้าประหลาด

เมื่อล้อด้านขวาสัมผัสพื้น ทันใดนั้น รถก็พลิกกับอยู่ในสภาพสมดุลอย่างน่าประหลาดใจ

ผมและไบรท์ มีความคิดตรงกันว่าจะจอดรถด้านข้าง เพื่อตั้งสติและคิดทางแก้ไขที่ดีที่สุด

น่าประหลาด!!! รถยังคงวิ่งได้ เบรคยังคงดีอยู่ ถังน้ำมันไม่แตก เครื่องยนต์ยังอยู่ในสภาพที่ยังสามารถขับได้อยู่

เพียงแต่มีเสียงผิดปกติจากเสียงเครื่องยนต์ ขณะเร่งความเร็ว

ดังนั้น ผมและนายไบรท์จึงเลือกที่จะค่อยๆขับรถด้วยความเร็ว 50 กม./ชม. กับระยะทางประมาณ 70 กม.ที่เหลือกว่าจะถึงบ้าน

ไฟฉุกเฉินได้ใช้ประโยชน์ก้อคราวนี้แหล่ะ ขับไปเรื่อยๆ ระหว่างก็คิดถึงภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่

อยู่ดีๆ ก็คิดถึงหน้าพ่อแม่ เสมือนมาย้ำให้รู้ว่า ยังไม่ทันจะได้ทดแทนพระคุณ อย่าเพิ่งจบชีวิตเพียงแค่นี้

ขับรถไปส่งนายไบรท์ที่บ้านพร้อมกับขอโทษสำหรับการขับรถที่เกือบทำให้ต้องเอาชีวิตไปแลก

เมื่อกลับมาถึงบ้าน เจอหน้าพ่อแม่และเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟัง

ต้องขอขอบคุณในกรรมดีของตัวเองที่ได้ทำมา ที่ยังมีชีวิตอยู่ตอนนี้ทำให้ผมยังสามารถมาเล่าเรื่องราว

เพื่อให้เป็นตัวอย่างเตือนใจกับคนอื่นๆ ที่ยังขับรถอย่างประมาทต่อไป